Το καθεστώς ΜΙλόσεβιτς εφάρμοζε πράγματι πολιτική καταπίεσης της αλβανικής κοινότητας, αλλά ο πραγματικός στόχος του πολέμου δεν είναι η προστασια της: πρόκειται για την προσπάθεια των ΗΠΑ να καλύψουν το γεωπολιτικό κενό στα Βαλκάνια και μια πρόβα τζενεράλε για τις μετέπειτα επεμβάσεις ανά την υφήλιο.

Ούτε ο πόλεμος είναι η απάντήση στην καταπίεση των μειονοτήτων:κατά τη διάρκεια των 11 εβδομάδων των βομβαρδισμών, τουλάχιστον 3.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, μεταξύ των οποίων εκατοντάδες παιδιά και άμαχοι.Εξη χιλιάδες τραυματίστηκαν σοβαρά ή ακρωτηριάστηκαν.

Η επίθεση επαναπροσδιορίζει τους κανόνες του διεθνούς συστήματος όπως τους γνωρίζουμε από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας. Το 1648 αποτελεί τη χρονιά ορόσημο που η αρχή της κρατικής κυριαρχίας κερδίζει την κεντρική της θέση στο διεθνές δίκαιο. Επί 3,5 αιώνες, η ισορροπία του διεθνούς συστήματος στηρίζεται στην έννοια των ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών, το σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητάς τους και τη μη επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις τους.

Το 1999,οι βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου έρχονται να καταρριφθούν στο όνομα των “ανθρωπιστικών επέμβάσεων”. Αμερικανικές, γαλλικές και βρετανικές εφημερίδες κάνουν λόγο για «ηθική επανάσταση» μιας και «για πρώτη φορά που στην ιστορία οι ΗΠΑ λειτουργούν με γνώμονα τον αλτρουισμό». .

Η διεξαγωγή των πολέμων αλλάζει μετά την επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία. Η επίθεση δεν περιορίζεται σε στρατιωτικούς στόχους, αλλά και σε «συμβολικούς» με σκοπό την κάμψη του ηθικού του αντιπάλου. Στους στόχους περιλαμβάνονται σχολεία, νοσοκομεία, μέσα μαζικής μεταφοράς, και –”κατά λάθος”– το κτίριο της κινεζικής πρεσβείας στο Βελιγράδι. Για πρώτη φορά στόχος των επιθέσεων γίνονται ΜΜΕ όπως η σερβική ραδιοτηλεόραση στην Βελιγράδι, επειδή αποτελεί “οπλο προπαγανδας”.

Η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου ολοκληρώθηκε σχεδόν μια δεκαετία αργότερα με τη μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας στις 17 Φεβρουαρίου 2008. Το Κόσοβο αποτελεί ουσιαστικά ξεχωριστό κράτος, το πρώτο στην ιστορία που ιδρύθηκε από το ΝΑΤΟ.